Er is de laatste tijd al enorm veel over gesproken. Voor wie het vorige week gemist heeft: Eén zendt Bulgaria’s Abandoned Children morgen opnieuw uit, net na het late nieuws. Je kan de video ook hier bekijken.

En voor de beetje gevoelige kijker raad ik aan om een grote stapel zakdoeken erbij te nemen. Deze verontrustende documentaire toont kinderen met een handicap (soms niet meer dan een lichte autismestoornis of een visuele handicap) compleet verwaarloosd in een Bulgaars kindertehuis. Sommige kinderen zijn zo ondervoed dat ze op een zak beenderen lijken. Gewrichten zijn vergroeid bij gebrek aan beweging en fysiotherapie. Bijna elk kind wiegt heen en weer in zijn stoel, omdat de enige aandacht die ze krijgen zich beperkt tot het wassen, aankleden en eten geven.

Het is triest om te beseffen dat op veel plaatsen in de wereld (en zelfs nog in de EU!) men niet weet wat te doen met mensen met een handicap. En dat terwijl ze vaak meer kunnen dan op het eerste gezicht lijkt… Deze kinderen wachten in het tehuis hun dood af, want er is verder niks te doen. Zelfs gewoon even buiten spelen mag niet.

Na de documentaire is de directeur ontslagen en zijn een aantal werknemers weggegaan uit schaamte. UNICEF houdt er nu een oogje in het zeil. Maar zoals het ene tehuis in Mogilino zijn er nog vele andere in Bulgarije en in de rest van de wereld. Wat kan een mens daar aan doen? In zo’n situaties kan journalistiek echt een beetje de wereld verbeteren of toch op z’n minst wakker schudden… Ik heb er in ieder geval al wakker van gelegen.