Het is verreweg het meest irritante nummer dat op dit moment op Studio Brussel gedraaid wordt: ‘Aalkiela’ van SoKo (volgens de radio zingt ze I´ll kill her, maar daar geloof ik niets van). Ze heeft een accent waar je maag van samenknijpt, een tekst die thuishoort in het dagboek van een dertienjarige en daarenboven blijft het lied eindeloos in je hoofd spoken.

Kijk, ik ben de eerste om mensen aan te moedigen een andere taal te spreken. Ik heb vrienden in verschillende landen en het is een zaligheid om je toch verstaanbaar proberen te maken. Het levert sowieso grappige situaties op (zoals toen ik iets vertelde over mijn kindertijd en er per ongeluk ‘cuando era niño’ van maakte wat zoveel wil zeggen als ‘toen ik nog een jongetje was’), je leert nieuwe vrienden kennen, nieuwe woorden onthouden, met handen en voeten iets uit te leggen en het leukste van al is het aantal exotische kaartjes dat je ontvangt met kerst en nieuwjaar!

Maar ik geef toe, de allergische reactie die ik krijg bij het horen van SoKo’s stem heeft misschien ook wel iets te maken met de laatste Fransman die ik sprak. Schattie en ik zaten een halfjaar geleden nog op een terras in een Franse badstad. We waren op de terugweg van een fantastisch weekendje Normandië en hadden honger. We stopten in een brasserie in de Franse versie van Knokke, niet ver van Calais. En daar ontmoette we de meest botte Fransman uit het dorp.

Toen ik naast de hoofdschotels nog een carafe d’eau bestelde, herhaalde de ober mijn verzoek, maar dan tien keer zo luid en met een stemmetje dat niet mis zou staan in Les Simpsons. Ok, mijn Frans is niet perfect. Misschien had ik mijn zin niet goed geformuleerd, of een werkwoord niet correct vervoegd, of gewoon de man pissed off gemaakt door om een (gratis) waterkan te vragen. Maar ons zo te kakken (excusez-moi le mot) zetten voor het hele terras en voorbijgangers in een biezonder drukke straat, dat moet nu ook weer niet, nee. Ik dus helemaal overstuur, Schattie kwaad en de ober zorgde ervoor dat er iemand anders onze tafel kwam bedienen.

Maar de pointe is dat ik dus tegenwoordig als door een wesp gestoken wordt als Fransozen Engels tegen je beginnen te praten terwijl je best verstaanbaar Frans praat. Doe gewoon even wat moeite om je over het Vlaamse accent heen te zetten, eikels. En als ze dan in een Engels à la SoKo antwoorden, moet ik me zwaar inhouden om niet te gaan gillen.

Ik heb dus wel vrienden over de hele wereld, maar niet in Frankrijk. Wel in Wallonië, maar dat zijn Belgen en geen French chauvinist pigs.