Een grote paniekgolf overspoelt mij voor de spiegel in de toiletten op het werk: wat blinkt daar, net boven mijn rechterslaap? Is mijn haar gewoon wat vettig of is … dit … een … grijs … haar??? Ik tel vijf à zes haren die wit afsteken tegen mijn lichtbruine coupe. Met een snok trek ik een verdacht haar uit en houd het ter vergelijking tegen de rest van mijn kapsel.
Neeeeeeee! Vijfentwintig is echt nog te jong om al grijs te worden!! Ik ben nog in de fleur van mijn leven!! Ik wil nog niet aan het haarkleurmiddel!!
Collega J. ziet niets biezonders aan mijn haar, maar hij is dan ook een man. Straks zal ik een second opinion proberen te verkrijgen bij Schattie. Dat is ook een man, maar tegelijk wetenschappelijk onderlegd en zal me dus nauwkeurig onderzoeken op vergrijzing (hoop ik). Voorlopig kan ik dus nog even doen alsof er niets aan de hand is. Het was gewoon de weerkaatsing van het licht, niet? (Maar wie fop ik hier eigenlijk: dat ene hard uitgetrokken grijze, bijna WITTE haartje heb ik als bewijsmateriaal bewaard tussen mijn agenda… Het is een verloren zaak, second opinion of niet).
Snif. Mijn jeugd is officieel voorbij… Tijd dus voor een feestje om deze mijlpaal te vieren: tot zaterdag in De Bar!
