Daarstraks op het perron kwam ik plots tot het volgende besef: treinritten met vertraging zijn eigenlijk helemaal hetzelfde als treinritten zonder vertraging! Het enige verschil zijn de wachttijden en de nog zuurdere gezichten.

Gelukkig zorgde de NMBS meteen nadat deze gedachte in mijn hersenen opborrelde voor het vermaak. Want het was duidelijk dat ik daarvoor niet echt op mezelf kon rekenen. Allereerst werd de reden van de vertraging omgeroepen (door vertraging gebrek aan materieel en daardoor vertraging) en dat zelfs in vier talen (4 x zo veel plezier! Vooral de Duitse variant was genieten).

Vervolgens werd de meute reizigers verzocht van perron te veranderen, waar we dan ook een paar minuten zoet mee waren. Daarna konden we banden scheppen met lotgenoten door te zeuren over de aankomst van een belachelijk kleine trein voor zo veel mensen. Ten slotte kwam daar geheel buiten onze verwachting een deus ex (trein)machina aan die vakkundig door een spoorwerker aan de minitrein vastgeklonken werd. Spektakel! Jammer dat de meeste reizigers te druk bezig waren met zuchten en mopperen om hiervan te genieten.

En mag ik u een geheim verklappen van een doorgewinterde pendelaar (en hiermee bedoel ik mezelf)? Bij grote treinvertragingen en overvolle voertuigen mag je zonder je schuldig te voelen, plaatsnemen in eerste klasse. De conducteur komt in de meeste gevallen geen kaartjes knippen (mensen kunnen soms nogal beginnen zeuren tegen de man of vrouw die gewoon maar zijn werk doet). Durft de kaartjesknipper toch nog langs te komen, dan zwijgt hij meestal als je niet echt het juiste kaartje hebt om je te mogen nestelen in de dikke zetels van eerste klasse. Maar vertel het niet verder, of ik heb de volgende keer geen plaats meer…