Het tattoeagegehalte was hoog, gisterenavond in de kroeg waar ik meestal met mijn vriendinnen afspreek. Gewoonlijk heeft de meerderheid van de mensen in het café wel ergens een tattoo of piercing, maar gisteren had de gemiddelde tooghanger minstens een tekening van zijn elleboog tot de nek én een vierletterwoord op zijn knoken.
Het Dissonantfestival was blijkbaar afgelopen in Hof Ter Lo en iedereen zakte af naar het cafeetje voor een afterpartyconcert. Mannen en vrouwen in donkere kleren en zwartomrande ogen stroomden binnen voor het optreden van een zekere Tommy. Een van de fans brulde alvast de bar bijeen met dronken gewauwel. De zanger schreeuwde terug en mijn vriendinnen en ik waren nu wel erg benieuwd naar de rauwe muziek die zo dadelijk door de boxen zou trillen.
En toen begon het groepje te spelen. Mijn vriendinnen en ik wisten niet wat we hoorden. Zo zacht, zo rustig, zo flauw, zo emotioneel! We beseften toen dat we omringd werden door echte EMO’S! En ik moet zeggen, het was een beetje een afknapper.
