We gingen eigenlijk naar Paradisio vandaag, Schattie en ik. Maar de nacht was zo kort en het bed was zo warm dat het niet lukte om vroeg op te staan voor een dagje tussen dieren en planten. Toch wilden we iets doen – de zon scheen en we hadden niets anders gepland.

Pas in de auto kregen we op het lumineuze idee om naar de Ronde van Vlaanderen te gaan kijken. Als totale wielrennerleken met google buiten handbereik wisten we niet waar naartoe rijden. Gelukkig bracht Sporza meteen verheldering: de renners zaten in Oudenaarde en waren op weg naar de eindstreep in Meerbeke. Allen daarheen dus!

Nadat we eindelijk in Meerbeke aankwamen, we passeerden daarvoor eerst gemeenten met vreemde namen als Appelterre-Eichem en Smeerebbe-Vloerzegem, bleek het Ronde van Vlaanderendorpje overspoeld door te veel politieagenten, auto’s en hekken. We waren ook veel te vroeg voor de finish, dus besloten we om een andere stop in de ronde te zoeken. En waar denk je aan als Ronde van Vlaanderen zegt? Juist, onze kar spoorde richting de Muur van Geraardsbergen (we konden eerlijk gezegd geen andere locaties bedenken. Wie weet in godsnaam waar de Koppenberg ligt??)

Wielrenwedstrijden, het is een grappig iets. Mensen staan al een uur van te voren klaar langs de kant, met vlaggetjes en bakken bier, totdat de eerste renners voorbij komen. De kopgroep raast dan in twee seconden voorbij en meteen, echt meteen daarna holt iedereen weg – naar het café of huis om de wedstrijd verder te volgen. We bleven een beetje verweesd achter toen de hele meute plots verdwenen was. Als enige op het geïmproviseerde terrasje van een café dronken we een pintje terwijl er verder geen kat meer op straat te bespeuren was. Hartje Geraardsbergen! Toen de koers voorbij was, stroomde het volk weer op straat.

Mijn eerste live wielerwedstrijd was plezant ja, ik heb zelfs een foto van Tom Boonen kunnen maken (ook al staan er nog drie andere renners op en had den Boonen een zonnebril op). Maar de mattentaartjes waren toch het beste van de dag.