Ik wilde er eigenlijk al twee maanden eerder aan beginnen, maar pas vandaag lukte het me om wat vroeger op te staan, een joggingoutfit bij elkaar te grabbelen en de deur achter me dicht te gooien, klaar voor een rondje in het park.

Het was geen groot succes, eerlijk gezegd. Het was ook al dik twee jaar geleden dat ik mijn loopschoenen had gedragen en in tussentijd had ik de flauwste excuses voor mezelf bedacht om maar niet te gaan joggen (ik woon zo dicht bij de autostrade, het is slecht weer, enz). Maar! De drang naar een strakker lijf was vandaag groter dan angst voor de extra portie fijn stof die je tijdens het lopen naast een drukke baan naar binnen krijgt.

Ik hield het joggen vol tot ik plots voor een versperde doorgang van het park stond. Gelieve niet op de werf te komen. Ik verbaasde me dat ook parken plots in werven kunnen veranderen en lap – daar ging mijn loopritme én -route. Helemaal de kluts kwijt liep ik maar gewoon weer naar huis.

Het joggen vandaag duurde welgeteld twaalf minuten, waarvan ik ongeveer een derde gestapt heb. Nee, het was geen groot succes vandaag. Volgende keer beter (als ik een nieuwe looproute uitgepluisd heb).