Gisteren voor het eerst in de Lotto Arena geweest. Schattie en ik gaan niet zo vaak naar concerten. Als we er vier per jaar doen, zal het veel zijn (festivals niet meegerekend). Gewoonlijk gaan die concerten ook nog door in kleinere zalen als AB en Trix (klein in vergelijking met het Baby Sportpaleis aka Lotto Arena).

We waren gisteren dus in onze nopjes: een optreden van Ozark Henry, hoezee! Ik herinner me de eerste keer nog dat ik hem zag, of beter: een glimp van hem opving. Het was op Pukkelpop, lang lang geleden. Ik had nog nooit van de brave mens gehoord, maar zijn donkere muziek sprak me wel aan. Jammer genoeg wilden de mensen met wie ik toen op het festival was liever naar The Offspring gaan kijken. Tja.

Gisteren, bijna tien jaar later, zag ik hem voor de tweede keer. Zijn grillige muziek is ondertussen geëvolueerd naar een iets toegankelijker geluid, maar ik hou wel van de sfeer en de piano in zijn nummers.

Het concert begon pas tegen het einde vaart te krijgen. En toen was het plots gedaan. We kregen Piet nog twee keer op het podium voor een paar fijne bisnummers (heerlijk hoe een uitverkochte Lotto Arena massaal de ‘Where did we go?’ meezong bij het liedje At sea) en toen ging het licht weer aan.

Het bleek nog maar tien uur. Piet had dus 1 uur en 40 minuten op het podium gestaan, zoals aangekondigd, bisnummers inbegrepen. Ik ben misschien een concert-newbie, maar bisnummers horen toch extra aan een concert te zijn? Het publiek hoeft toch niet te smeken om het optreden waar iedereen netjes een ticket voor heeft betaald te laten doorgaan? Op festivals is dat natuurlijk anders – de strakke schema’s laten amper extra nummers toe, dus ingecalculeerde bisliedjes zijn daar wel begrijpelijk. Maar op een concert verwacht ik een andere aanpak, dear Piet. Volgende keer beter, zullen we dat afspreken?