Het was zaterdag zo’n mooi zomerweer dat ik ’s avonds met roodverbrande armen en hals naar huis fietste. De beste remedie tegen een rood velletje, zo leren vrienden en reclame mij, is een dikke laag aftersuncrème. Dus stopte ik nog even bij de winkel.

Zo veel verschillende flesjes. En allemaal beloven ze geweldige resultaten. Ik liet me verleiden door Garnier. Zij garandeerden me naast hydratatie een verlengd bruine huid. Natuurlijk wil ik wel verlengd bruin zijn! Ik smeerde dus een lekker dikke laag aftersun op mijn knalrode armen. En nog eens voor het slapen gaan.

De volgende dag had ik met vriendinnen afgesproken om een fietstochtje te maken. Vriendin S. merkte het direct. “Jij hebt zelfbruiner gebruikt”, giechelde ze toen ze mijn armen zag. Er liep een duidelijke lijn tussen de bruine bovenkant van mijn arm en de spierwitte onderkant. “Ochij”, wuifde ik haar beschuldigingen weg. Als er iets is dat ik belachelijk vind, is het bruin uit een potje. “Ik heb gewoon drie uur in dezelfde houding op een terras gezeten!” Maar ik vertrouwde het plots zelf niet meer. Zeker niet toen ik de binnenkant van mijn handen beter bekeek. Die bleken eigenlijk nogal oranje.

Ja dus, lieve lezer, Biebie heeft het zitten. Ze heeft aftersun gekocht met zelfbruiner. Heel handig dat de brave mensen van Garnier dat niet op de fles schrijven. Of toch niet in gigantische letters.

Ik ben dus waarschijnlijk als enige in België blij dat het deze week slecht weer wordt. Kan ik lange mouwen dragen zonder vreemde blikken te krijgen.