Als ze hun paarse voetbalshirtjes niet hadden gedragen, hadden we ze waarschijnlijk niet herkend, maar nu was het duidelijk dat we (collega A. en ik) en de voetballers van Germinal Beerschot in hetzelfde park zouden joggen. A. en ik giechelden als schoolmeisjes.

We draalden tijdens het stretchen, want wij waren nog maar net met start to run bezig en zij waren betaalde sporters (ook al zijn voetballers de mietjes onder de sportlui). Ons gegiechel en ons eindeloze gestretch viel op. Een speler – door A. geïdentificeerd als Hernan Losada – kwam op ons af. Of we geen zin hadden om een halfuurtje met hen te joggen? We wezen het vriendelijke voorstel af, we hadden geen zin om ons belachelijk te maken op deze mooie zomerdag. (Terwijl we stiekem in katzwijm vielen. Een speler van Germinal Beerschot! Vroeg ons! Om mee te joggen!)

Toen de spelers eindelijk vertrokken voor hun halfuurtje beweging, vertrokken wij ook – de andere kant op. A. en ik hadden nog nooit zo goed gejogd. We liepen als een speer door het park, lichtjes paranoïde dat we voorbijgestoken zouden worden door paarse mannetjes. Dat gebeurde vreemd genoeg niet. De spelers leken wel opgelost tussen de bomen. Af en toe vingen we nog een glimp paars op, maar nooit liepen ze ons voorbij.

Onze jogronde zat er op toen we de trainer tegenkwamen. “Jullie vertrekken te snel!”, riep hij ons toe. We stopten en de trainer van Germina Beerschot gaf ons meer tips: hoe we moesten stretchen, hoe we de loopsessies moesten opbouwen. (We vielen voor de tweede keer in katzwijm. De trainer van Germinal Beerschot! Praatte! Met ons!)

“En dat ik jullie over drie maanden drie kwartier aan een stuk zie lopen, hé!”, wuifde hij ons gedag. A. en ik zijn nu geweldig gemotiveerd. Ons trainingschema wordt opgedreven: we gaan nu twee keer per week lopen. De volgende keer als een speler ons meevraagt, moeten we ja kunnen zeggen!