Een keer per jaar loop ik als een gek door het huis, op zoek naar papier. Belangrijk papier. Waarop bijvoorbeeld het loon van maart 2007 geschreven staat.

Ik weet zo wel een paar plekjes waar de brieven en uitreksels zich een jaar lang hebben opgestapeld. Op mijn bureau, maar ook op een stoel in de eetkamer en onder het salontafeltje. Vaak vind ik nog ongeopende enveloppes terug, niet zelden met de vraag om voor een bepaalde datum te storten. In blinde paniek bel ik dan naar de instantie of ik nog kan betalen. Dit jaar had ik geluk. Het kon nog, zonder bijkomende boetes.

Het is wel duidelijk dat ik niet diegene ben die de huur en internet betaalt. Enfin, ik betaal natuurlijk wel, maar mijn huis- en levensgenoot schrijft het allemaal netjes over. Niet erg geëmancipeerd, maar ik zet de vuilbakken al buiten.

Zoals gewoonlijk stoot ik ook dit keer weer op belangrijke dingen die ik eigenlijk vorig jaar of zelfs het jaar daarvoor had moeten vinden. En ik doe blijkbaar aan voorhuwelijkssparen.

Ik neem me weer voor om het – vanaf… NU! – allemaal netjes bij te houden. Mja.