Mijn papieren bij elkaar geraapt, een afspraak gemaakt met een tax-on-webmannetje (bedankt!): niets stond een vlotte belastingsaangifte in de weg. In theorie althans.

Op weg naar de bibliotheek alwaar ik belastingtips zou krijgen, ontdekte ik dat mijn fietsremmen het niet meer deden, net toen ik op het punt stond in een groep schoolkinderen te crashen. Een alerte leerkracht trok zo hard aan mijn stuur dat ik net op tijd kon stoppen. De man wilde daarna jammer genoeg mijn stuur niet meer loslaten. De adrenaline zal zijn hand wel verkrampt hebben. Mijn hartslag ging in ieder geval ook iets sneller dan gewoonlijk.

De verdere rit naar de bibliotheek verliep zonder verdere problemen. Toch was de lijdensweg naar een ingevuld belastingsformulier nog niet afgelopen. Eens aangekomen in de bib trof ik een vriendelijk belastingsmannetje die mijn identiteitskaart in de computer plugde. Of ik even mijn code kon intypen?

Mijn code? Ik dacht dat die dezelfde was als mijn bankkaart, maar dat bleek niet zo te zijn. Mijn identiteitskaart is nu geblokkeerd en de tax-on-web ging dus niet door. De man zag mijn trillende onderlip en mijn waterachtige oogjes (veel te weinig geslapen, dat ook nog eens) en gaf me toch nog snel wat tips mee. Waarvoor heel veel dank, beste man.

Mijn belangstingsformulier zal ooit nog wel ingevuld geraken. Maar vandaag niet meer.