Wat was ik vroeger grote fan van Agatha Christie! Als prepuber verslond ik de dunne, wat oppervlakkig geschreven boekjes, mezelf afvragend hoe het moordmisterie in elkaar zat.

Zaterdag genoot ik van de nostalgie toen ik na een vermoeiende week in de zetel plofte en al zappend bij Poirot terecht kwam. Het verhaal in een notendop: een vrouw is al een tijdje het slachtoffer van een paar vreemde ongelukken, er sterft uiteindelijk iemand en de hechte vriendengroep – iedereen heeft zelfs dezelfde horloges – verbergt een geheim. Poirot ontdekt natuurlijk hoe de vork echt aan de steel zit en het plot is verrassend, maar ietwat vergezocht.

Onmiddeljk na het programma val ik als een blok in slaap in de zetel. Wanneer Schattie me een uurtje later probeert wakker te maken, mompel ik “Iedereen heeft hetzelfde horloge, ik wil ook zo’n horloge” en slaap vast verder. Zelfs Schattie’s lach maakt me niet wakker.