We hadden het lumineuze idee opgevat om onze ouders uit te nodigen voor een etentje. Schattie en ik zijn vier en een half jaar samen, maar zijn en mijn ouders hadden elkaar nog nooit ontmoet. Ok, zijn moeder had mijn moeder ooit eens een frietketel verkocht, maar op dat moment wisten ze nog niet van elkaar dat ze officieus familie zijn. En dat terwijl ze gewoon in hetzelfde dorp wonen…

Mensen uitnodigen, en dan vooral je ouders, betekent werk. Het is niet alleen het koken zelf waar tijd in kruipt, maar helaas ook de rest van het – in de vakantie sterk verwaarloosde – huishouden. Daarom dus dat Schattie en ik op een prachtige dag als gisteren niet eens een stapje buiten konden zetten, maar non-stop stofzuigden, afwasten, afstoften,… om ons huisje een beetje toonbaar te maken. Schattie’s ouders waren nog nooit op ons appartement geweest en verwachtten natuurlijk een rondleiding. Alle kamers moesten daarom onder handen genomen worden. Zucht. Ik begon eindelijk het nut van een housewarming party in te zien (slechts 1x poetsen).

Nu zaten Schattie en ik met nog een probleempje. We hadden net twee zaadjes laten ontkiemen van een niet zo heel legale plantensoort en die twee plantjes waren ondertussen al flink gegroeid. Ik wilde de potten het liefst in onze linnenkamer (ja, wij hebben een linnenkamer) achter de deur zetten, maar Schattie dacht dat ze achter de gordijn wel goed stonden. Mij best.

Het etentje zelf verliep gesmeerd. Onze ouders leken niet zonder gespreksonderwerpen te vallen en het eten was best goed gelukt (gazpacho, vis met krielaardappelen en een salade, en een ietwat zwaar op de maag vallend kokos-cacaogebak als dessert). Het werd alleen geweldig warm in onze woonkamer, zo net voor het enorme onweer zou losbarsten. Voor ik het wist had mijn moeder de ramen én gordijnen geopend om frisse lucht binnen te laten.

Ze zag meteen de twee grote potten met de stekjes. “Wat grappig,” lachtte ze, “het lijken wel wietplantjes!” “Ja”, zei ik. En toen was ze even stil. Heel even maar en toen kwam het gesprek weer op gang. Mijn moeder vertelde over de reggaegroep waar mijn vader in speelde en dat hij de enige niet-roker was. Mijn vader vertelde over de zanger die een miniplantage had voor eigen gebruik. De vriend van Schattie’s moeder vertelde over de wietverhalen van zijn jongere collega’s. Alleen Schattie’s moeder bleef stil. Pas nadat het gesprek weer verder kabbelde naar het volgende onderwerp kwam er weer geluid uit.

Een beetje later, Schattie en ik waren druk bezig met de vis en aardappelen, kwam mijn moeder even bij ons in de keuken staan. “Sorry he”, giechelde ze. “Dat was echt niet de bedoeling!”

Mijn moeder en ik, giechelend in de keuken. Dat is niet wat ik verwacht had bij het ontdekken van mijn illegale gewoontes.